سونی هندی‌کم 4K خود را با بزرگنمایی 20 برابر معرفی کرد
کمپانی Ricoh دوربین 360 درجه جدید Theta S را در ایفا معرفی کرد
بررسی اسپیکر Z623 لاجیتک
اینتل تا سال ۲۰۱۹ حافظه‌ SSD با ظرفیت ۱۰۰ ترابایت روانه ...

نانو حسگر چیست؟

حسگر چیست؟

حسگر یک وسیلهٔ الکتریکی است که تغییرات فیزیکی یا شیمیایی را اندازه گیری می‌کند وآنها را به سیگنالهای الکتریکی تبدیل می نماید. حسگرها درواقع ابزار ارتباط ربات با دنیای خارج وکسب اطلاعات محیطی ونیز داخلی می باشند، ویا به طور کلی ابزارهایی هستند که تحت شرایط خاص ازخود واکنشهای پیش بینی شده ومورد انتظار نشان می دهند. شاید بتوان دماسنج را جزء اولین حسگرهایی دانست که بشرساخت

 

ساختار کلی یک حسگر

درطراحی یک حسگر دانشمندان علوم مختلف مانند بیوشیمی، بیولوژی، الکترونیک، شاخه‌های مختلف شیمی و فیزیک حضوردارند. قسمت اصلی یک حسگرشیمیایی یا زیستی عنصرحسگر آن می باشد. عنصرحسگر در تماس با یک آشکارساز است. این عنصرمسئول شناسایی و پیوند شدن با گونهٔ مورد نظر در یک نمونهٔ پیچیده است. سپس آشکارساز سیگنالهای شیمیایی را که در نتیجهٔ پیوند شدن عنصرحسگر با گونهٔ موردنظر تولید شده است را به یک سیگنال خروجی قابل اندازه گیری تبدیل می کند. حسگرهای زیستی بر اجزای بیولوژیکی نظیرآنتی بادی‌ها تکیه دارند. آنزیمها، گیرنده‌ها یا کل سلولها می توانند به عنوان عنصر حسگرمورد استفاده قرار گیرند[۱].

 

خصوصیات حسگرها

یک حسگرایده آل باید خصوصیات زیررا داشته باشد :

۱. سیگنال خروجی باید متناسب با نوع و میزان گونهٔ هدف باشد.

۲. بسیار اختصاصی نسبت به گونه مورد نظر عمل کند.

۳. قدرت تفکیک و گزینش پذیری بالایی داشته باشد.

۴. تکرارپذیری و صحت بالایی داشته باشد.

۵. سرعت پاسخ دهی بالایی داشته باشد. ( درحد میلی ثانیه )

۶. عدم پاسخ دهی به عوامل مزاحم محیطی مانند دما، قدرت یونی محیط و …

 

نانو حسگرها

با پیشرفت علم در دنیا و پیدایش تجهیزات الکترونیکی و تحولات عظیمی که در چند دههٔ اخیر و درخلال قرن بیستم به وقوع پیوست نیاز به ساخت حسگرهای دقیق تر، کوچکتر و دارای قابلیتهای بیشتر احساس شد. امروزه از حسگرهایی با حساسیت بالا استفاده می‌شود به طوریکه در برابر مقادیر ناچیزی از گاز، گرما و یا تشعشع حساس اند. بالا بردن درجهٔ حساسیت، بهره و دقت این حسگرها به کشف مواد و ابزارهای جدید نیاز دارد. نانو حسگرها، حسگرهایی در ابعاد نانومتری هستند که به خاطرکوچکی و نانومتری بودن ابعادشان از دقت و واکنش پذیری بسیار بالایی برخوردارند به طوری که حتی نسبت به حضور چند اتم از یک گاز هم عکس‌العمل نشان می دهند[۱].

 

نحوه عملکرد شبکه بی سیم برای دوربین های شبکه

نحوه عملکرد شبکه بی سیم برای دوربین های شبکه

استفاده از شبکه های بدون کابل در سالیان اخیر متداول و بسیاری از شرکت ها و موسسات به منظور برپاسازی شبکه و اتصال به اینترنت از گزینه فوق استفاده می نمایند . شبکه های بدون کابل علیرغم ارائه تسهیلات لازم به منظور دستیابی و استفاده از منابع موجود بر روی شبکه ، دارای چالش های امنیـتی مختص به خود می باشند که می تواند تهدیدات امنیتی جدیدی را بدنبال داشته باشد . تمامی موسسات و سازمان هائی که از این نوع شبکه های کامپیوتری استفاده می نمایند ، می بایست اقدامات لازم در جهت پیشگیری از حملات و حفاظت از منابع موجود در شبکه را انجام دهند .

●نحوه عملکرد یک شبکه بدون کابل

با استفاده از شبکه های بدون کابل که به آنان WiFi نیز گفته می شود ، می توان بدون استفاده از کابل به یک شبکه خصوصی ( شبکه های اینترانت ) و یا عمومی ( اینترنت ) متصل گردید . کاربران شبکه های بدون کابل در صورت استقرار در محدوده شبکه ، قادر به دستیابی و استفاده از منابع موجود بر روی شبکه خواهند بود.

شبکه های بدون کابل در مقابل استفاده از کابل از امواج رادیوئی به منظور اتصال کامپیوتر ها به شبکه ( نظیر اینترنت ) استفاده می نمایند . یک فرستنده که Access point و یا Gateway نامیده می شود ، با استفاده از کابل به یک اتصال اینترنت متصل می گردد . بدین ترتیب یک نقطه حیاتی به منظور ارسال اطلاعات به کمک امواج رادیوئی ایجاد می گردد . در این رابطه و به منظور شناسائی اطلاعات ارسالی از یک SSID ( اقتباس شده از Service Set IDentifier ) استفاده می گردد که به کمک آن کامپیوترهای موجود در یک شبکه بدون کابل قادر به یافتن یکدیگر می باشند. SSID ، نظیر یک "رمزعبور" است که امکان تقسیم یک شبکه WLAN به چندین شبکه متفاوت دیگر را که هر یک دارای یک شناسه منحصر بفرد می باشند، فراهم می نماید . شناسه های فوق، می بایست برای هر access point تعریف گردند. یک کامپیوتر سرویس گیرنده به منظور دستیابی به هر شبکه ، می بایست بگونه ای پیکربندی گردد که دارای شناسه SSID مربوط به آن شبکه خاص باشد . در صورت مطابقت شناسه کامپیوتر سرویس گیرنده با شناسه شبکه ، امکان دستیابی به شبکه برای سرویس گیرنده فراهم می گردد .

کامپیوترهائی که دارای یک کارت بدون کابل بوده و مجوز لازم برای دستیابی به فرکانس شبکه بدون کابل به آنان اعطاء شده است ، می توانند از منابع موجود بر روی شبکه استفاده نمایند . برخی کامپیوترها ممکن است به صورت اتوماتیک شبکه های بدون کابل موجود در یک ناحیه را شناسائی نمایند . در برخی دیگر از کامپیوترها می بایست اطلاعاتی نظیر SSID به صورت دستی تنظیم و پیکربندی لازم انجام شود .

 

تعریفی از پروتکل

تصور کنید مثلا یک چینی و یک فرانسوی، هر یک به زبان خودشان بخواهند با یکدیگر صحبت کنند؛ چه اتفاقی خواهد افتاد؟ قطعا از صحبتهای هم هیچ نخواهند فهمید. در واقع، هر زبان از 2 بخش لغات و مفاهیم و دستور زبان تشکیل شده است و ما برای درک یکدیگر، باید در هر دو طرف مکالمه مجهز به قوانین یکسانی باشیم در غیر این صورت، امکان برقراری ارتباط نخواهیم یافت.این موضوع دقیقا به همین سادگی درباره رایانه ها هم برقرار است. رایانه ها برای ارتباط با یکدیگر احتیاج به یک زبان مشترک دارند که این زبان، همان پروتکل است. پروتکل در لغت به معنای آداب و رسوم، تشریفات و نیز توافق است که این مفاهیم، با کاربرد رایانه ای آن هم سازگار است. درحقیقت، پروتکل عبارت است از مجموعه استانداردی از قوانین و توافق ها که تعیین می کنند چگونه رایانه های درون یک شبکه با هم ارتباط برقرار کنند. قالب انتقال داده ها، مکانیزم چک کردن خطا که هنگام نقل و انتقال در داده ها پیش می آید، مکانیزم تصحیح خطا، روش فشرده سازی داده ها (اگر وجود داشته باشد)، همه و همه، از سوی قوانین استاندارد پروتکل تعیین میشوند.                                                                         

پروتکل های متعددی برای هر یک از کاربردهای فوق وجود دارد که مزایا و معایب خودشان را دارند. برخی سریع ترند، بعضی مطمئن ترند، برخی ساده ترند و برخی به صورت سخت افزاری و بعضی به صورت نرم افزاری پیاده سازی می شوند. اما مساله مهم این است که هر دو طرف ارتباط، از یک پروتکل یکسان برای هر یک از اعمال مذکور استفاده کنند و زبان هم را بفهمند.

برای برقراری ارتباط بین رایانه ها ی سرویس گیرنده و سرویس دهنده قوانین کامپیوتری برای انتقال ودریافت داده مشخص شده اند که به قرارداد یا پروتکل موسومند. این قرارداد ها وقوانین بصورت نرم افزاری در سیستم برای ایجاد ارتباط ایفای نقش می کنند. پروتکل با قرارداد ، در واقع زبان مشترک کامپیوتری است که برای درک وفهم رایانه بهنگام در خواست وجواب متقابل استفاده می شود. پروتکل تعیین کننده مشخصه های شبکه ، روش دسترسی وانواع فیزیکی توپولوژی ها ، سرعت انتقال داده ها وانواع کابل کشی است .